CZY POTRAFISZ BYĆ ŁAGODNY, KIEDY KTOŚ RANI?

Łagodność nie jest słabością.

Jest siłą, która nie potrzebuje krzyczeć.

Łagodność jest czymś, czego można się nauczyć.

W codziennych rozmowach, w chwilach uniesienia, gdy ktoś wystawia naszą cierpliwość na próbę.

Możemy uczyć się odpowiadać spokojniej, słuchać uważniej, powstrzymywać się od wypowiadania słów, które mogłyby zranić.

Nie odpowiadajmy na zło złem.

Bycie łagodnym to potrafić postawić granice bez krzyku.

Powiedzieć „nie”, nie wzbudzając w drugim człowieku poczucia winy.

Umieć odejść bez nienawiści.

I potrafić kochać bez potrzeby zwycięstwa. 

"UCZCIE SIĘ ODE MNIE, BO JESTEM CICHY I POKORNEGO SERCA" (Mt11,29)

 

PRZEZ WIĘKSZOŚĆ ŻYCIA CHCIAŁAM TYLKO JEDNEGO — ŻEBY KTOŚ MNIE WYBRAŁ.

Przez większość życia czułam się niechciana i niekochana. 

To poczucie towarzyszyło mi najpierw w domu, później w szkole, a z czasem także w relacjach z mężczyznami. 

Zakochiwałam się, lecz moje uczucia często pozostawały bez odpowiedzi. 

Kiedy jako nastolatka byłam w związku, doświadczałam zdrady. 

Wybaczałam, wierząc, że każdy zasługuje na drugą szansę. 

Niestety po drugiej przychodziła trzecia, a potem kolejna... 

Z każdym takim doświadczeniem coraz bardziej utwierdzałam się w przekonaniu, że nie jestem warta miłości. 

Kiedyś ktoś powiedział mi: „W Bogu masz wszystko.” 

Przez długi czas nie rozumiałam tych słów. 

Brzmiały pięknie, ale wydawały się zbyt abstrakcyjne. 

Dziś, rozumiem ich sens. 

Bo tym wszystkim, czego tak naprawdę szukałam przez całe życie, była Miłość. 

Bóg jest Miłością. 

To oznacza, że nie muszę już zasługiwać na to, by ktoś mnie wybrał. 

Nie muszę udowadniać swojej wartości ani błagać o czyjąś uwagę. 

Jestem chciana. 

Jestem kochana. 

Jestem wybrana. 

Nie dlatego, że sobie na to zapracowałam, ale dlatego, że taka jest Boża Miłość. 

I świadomość tej prawdy zmieniła we mnie więcej, niż potrafię opisać.